Heilrćđi

Ungum er ţađ allra best,
ađ óttast Guđ, sinn herra,
ţeim mun viskan veitast mest,
og virđing aldrei ţverra.

Hafđu hvorki háđ né spott,
hugsa um rćđu mína,
elska Guđ og gjörđu gott,
geym vel ćru ţína.

Foreldrum ţínum ţéna´ af dyggđ,
ţađ má gćfu veita,
varast ţeim ađ veita styggđ,
viljir ţú gott barn heita.

Hugsa um ţađ helst og fremst,
sem heiđurinn má nćra
Aldrei sá til ćru kemst,
sem ekkert gott vill lćra.

Lćrđur er í lyndi glađur,
lof ber hann hjá ţjóđum.
Hinn er ei nema hálfur mađur,
sem hafnar siđum góđum.

Oft er sá í orđum nýtur,
sem iđkar menntun kćra,
en ţursinn heimskur ţegja hlýtur,
sem ţrjóskast viđ ađ lćra.

Vertu dyggur, trúr og tryggur,
tungu geymdu ţína,
viđ engan styggur né í orđum hryggur,
athuga rćđu mína.

Lítillátur, ljúfur og kátur,
leik ţér ei úr máta.
Varast spjátur, hćđni, hlátur;
heimskir menn sig státa.

Víst ávallt ţeim vana halt:
vinna, lesa, iđja,
umfram allt ţó ćtíđ skalt
elska guđ og biđja.